تو آن شعری که من جایی نمی خوانم...

محمدعلی بهمنی...

نمیدانم چرا ، اما تو را هرجا که می بینم

کسی انگار می خواهد ز من ، تا با تو بنشینم

تن یخ کرده ، آتش را که می بیند چه می خواهد ؟

همانی را که می خواهم ، ترا وقتی که می بینم

تو تنها می توانی آخرین درمان من باشی

و بی شک دیگران بیهوده می جویند تسکینم

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم ، که می ترسم

به جانت چشم زخم آید چو می گویند تحسینم

زبانم لال! اگر روزی نباشی ، من چه خواهم کرد ؟

چه خواهد رفت آیا بر من و دنیای رنگینم ؟

نباشی تو اگر ، ناباوران عشق می بینند

که این من ، این منِ آرام ، در مردن به جز اینم !