درود ای آبی ِ بودایی ، ای تمثیل زیبایی...

حسین منزوی...

گوارای من آه ! ای شعر ناب من ! سلام ای عشق!

به جام شوکران من ، شراب من ! سلام ای عشق!

زمین خاکی ام ، گرد سرت می گردم و هستم

سلام ای زندگی بخش آفتاب من سلام ای عشق

در ِ عرفان زیبایی ، به روی من تو وا کردی

سلام ای معرفت را فتح باب من! سلام ای عشق

دو فصل گمشده ، پیدا شد آخر با تو زین دفتر

تو ای آغاز و انجام کتاب من ، سلام ای عشق

سلام ای خط زده کابوس هایم را طلوع تو

از آفاق پر از آشوب خواب من، سلام ای عشق

به هنگام غروب خویش هم با آخرین خطش

رقم بر صفحه ی شب زد شهاب من! « سلام ای عشق ! »

به دور افکنده ام ، غم ها و شادی های کوچک را

تویی رمز بزرگ انتخاب من ، سلام ای عشق

تو عقل سرخ را با واژه هایم آشتی دادی

سلام آه ای شعور شعر ناب من، سلام ای عشق

حقیقت با تو از آرایه و پیرایه عریان شد

سلام ای راستین ِ بی نقاب من ، سلام ای عشق !

درود ای آبی ِ بودایی ، ای تمثیل زیبایی !

گل نیلوفر باغ سراب من ! سلام ای عشق !

« چرا هستم ؟ » سوال بی جوابم بود از هستی

تو دادی با سلام خود جواب من سلام ای عشق !

اگرچه با تو دور زندگی تند است ، اما باز

سلام ای شط شیرین شتاب من ، سلام ای عشق !